اعلاميه جهاني حقوق بشر

متن اعلاميه جهاني حقوق بشر

اعلاميه جهاني حقوق بشر كه در 10دسامبر 1948به تصويب رسيده،رواق بناي حقوق بشر را تشكيل

 مي دهد كه مسئولييت ساخت آن بر عهده ي ملل متحد است.

ديباچه

ازآن جا كه شناسايي حيثيت وكرامت ذاتي تمام اعضاي خانواده بشري و حقوق برابر وسلب ناپذير آنان

اساس آزادي،عدالت وصلح در جهان است.

ازآن جا كه ناديده گرفتن وتحقير حقوق بشر به اقدامات وحشيانه اي انجاميده كه وجدان بشر را بر آشفته

اند و پيدايش جهاني كه در آن افراد بشر در بيان و عقيده آزاد،واز ترس و فقر فارغ باشند،عالي ترين

آرزوي بشر اعلام شده است.

از آنجا كه ضروري است كه از حقوق بشر با حاكميت قانون حمايت شود تا انسان به عنوان آخرين چاره

به طغيان بر ضد بيداد و ستم مجبور نگردد. از آنجا كه روابط دوستانه ميان ملتها بايد تشويق شود،

از آنجا كه مردمان ملل متحد،ايمان خود را به حقوق اساسي بشر وحيثيت وكرامت وارزش فرد انسان و

برابري حقوق مردان و زنان،دوباره در منشور ملل متحد اعلام و عزم خود را جزم كرده اند كه به پيشرفت

اجتماعي ياري رسانند وبهترين اوضاع زندگي را در پرتو آزادي فزاينده به وجود آورند.

از آن جا كه دولت هاي عضو متعهد شده اند كه رعايت جهاني و موثر حقوق بشر وآزادي هاي اساسي را

با همكاري سازمان ملل متحد تضمين كنند.

از آن جا كه برداشت مشترك در مورد اين حقوق و آزادي ها براي اجراي كامل اين تعهد كمال اهميت را

دارد.

مجمع عمومي

اين اعلاميه جهاني حقوق بشر آرمان مشترك تمام مردمان و ملت ها اعلام مي كند تا همه افراد و تمام نهادها

ي جامعه اين اعلاميه را همواره در نظر داشته باشند و بكوشند كه به ياري آموزش وپرورش،رعايت اين

حقوق و آزادي ها را گسترش دهند وبا تدابير فزاينده ملي و بين المللي،شناسايي و اجراي جهاني مؤثر آن ها را ،چه در ميان خود مردمان كشورهاي عضو و چه در ميان مردم ديگر سرزمين هايي كه در قلمرو آنانان

هستند،تامين كنند.

ماده1

تمام افراد بشرآزاد زاده مي شوند واز لحاظ حيثيت وكرامت وحقوق با هم برابرند.همگي داراي عقل و وجدان هستند و بايد با يكديگر با روحيه اي برادرانه رفتار كنند.

ماده2   

هر كس مي تواند بي هيچ گونه تمايزي،به ويژه از حيث نژاد،رنگ،جنس،زبان،دين،عقيده سياسي يا هر عقيده ديگر،و هم چنين منشا ملي يا اجتماعي،ثروت،ولادت يا هر وضعيت ديگر،از تمام حقوق وهمه آزادي هاي ذكر

شده در اين اعلاميه بهره مند گردد.

به علاوه نبايد هيچ تبعيضي به عمل آيد كه مبتني بر وضع سياسي،قضايي يا بين المللي كشور يا سرزميني باشد

كه شخص به آن تعلق دارد،خواه اين كشور يا سرزمين مستقل،تحت قيموميت يا خود مختار باشد،يا حاكميت آن

به شكلي محدود شده باشد.

ماده 3

هر فردي حق زندگي،آزادي و امنيت شخصي دارد.

ماده4

هيچ كس را نبايد در بردگي نگاه داشت:بردگي و داد وستد بردگان به هر شكلي كه باشد ممنوع است.

ماده5

هيچ كس نبايد شكنجه شود يا تحت مجازات يا رفتاري ظالمانه،ضد انساني يا تحقير آميز قرار گيرد.

ماده6

هر كس حق دارد كه شخصيت حقوقي اش در همه جا به رسميت شناخته شود.

ماده7

همه در برابر قانون مساوي هستند وحق دارند بي هيچ تبعيضي از حمايت يكسان قانون برخوردار شوند.

همه حق دارند در مقابل هر تبعيضي كه ناقض اعلاميه حاضر باشد ،وبر ضد هر تحريكي كه براي چنين

 

تبعيضي به عمل آيد،از حمايت يكسان قانون بهره مند گردند.

ماده8

در برابر اعمالي كه به حقوق اساسي فرد تجاوز كنند-حقوقي كه قانون اساسي يا قوانين ديگر براي او به

رسميت شناخته است-هر شخصي حق مراجعه ي مؤثر به دادگاههاي ملي صالح را دارد.

ماده9

هيچ كس را نبايد خود سرانه توقيف ،حبس يا تبعيد كرد.

ماده10

هر شخصي با مساوات كامل حق دارد كه دعوايش در دادگاهي مستقل و بي طرف،منصفانه  و علني

رسيدگي شود وچنين دادگاهي درباره حقوق والزامات وي،يا هر اتهام جزايي كه به او زده شده باشد،

تصميم بگيرد.

ماده11

1)هر شخصي كه به بزه كاري متهم باشد،بي گناه محسوب مي شود تا هنگامي كه در جريان محاكمه اي

علني كه در آن تمام تضمين ها ي لازم براي دفاع او تامين باشد،مجرم بودن وي به طور قانوني محرز گردد.

2)هيچ كس نبايد براي انجام دادن يا انجام ندادن عملي كه در موقع ارتكاب آن،به موجب حقوق ملي يا بين المللي جرم شناخته نمي شده است،محكوم نخواهد شد.همچنين هيچ مجازاتي شديدتر از مجازاتي كه در موقع ارتكاب جرم به آن تعلق مي گرفت ،درباره كسي اعمال نخواهد شد.

ماده 12

نبايد در زندگي خصوصي،امور خانوادگي،اقامت گاه يا مكاتبات هيچ كس مداخله هاي خودسرانه صورت

گيرد يا به شرافت وآبرو وشهرت كسي حمله شود. در برابر چنين مداخله ها و حمله هايي،برخورداري از

حمايت قانون حق هر شخصي است.

ماده13

1)هر شخصي حق دارد در داخل هر كشور آزادانه رفت وآمد كند واقامت گاه خود را برگزيند.

2)هر شخصي حق دارد هر كشوري،از جمله كشور خود را ترك كند يا به كشور خويش بازگردد.

ماده14

1)در برابر هر شكنجه،تعقيب وآزار،هر شخصي حق درخواست پناهندگي و برخورداري از پناهندگي

در كشورهاي ديگر را دارد.

2)در موردي كه تعقيب واقعا در اثر جرم عمومي و غير سياسي يا در اثر اعمالي مخالف با هدف ها و

اصول ملل متحد باشد،نمي توان به اين حق استناد كرد.

ماده15

1)هر فردي حق دارد كه تابعيتي داشته باشد.

2)هيچ كس را نبايد خود سرانه از تابعيت خويش،محروم كرد.

ماده16

1)هر مرد و زن بالغي حق دارند بي هيچ محدوديتي از حيث نژاد،مليت،يا دين با همديگرزناشويي كنند وتشكيل خانواده بدهند.

2)ازدواج حتما بايد با رضايت كامل وآزادانه ي زن ومرد صورت گيرد.

3)خانواده ركن طبيعي واساسي جامعه است وبايد از حمايت جامعه و دولت بهره مند شود.

ماده 17

1)هر شخص به تنهايي يا به صورت جمعي حق مالكيت دارد.

2)هيچ كس را نبايد خودسران هاز حق مالكيت محروم كرد.

ماده18

هر شخصي حق دارداز آزادي انديشه،وجدان ودين بهره مند شود:اين حق مستلزم آزادي تغيير دين يا اعتقاد

و همچنين آزادي اظهار دين يا اعتقاد،در قالب آموزش ديني،عبادت ها واجراي آيين ها و مراسم ديني به

تنهايي يا به صورت جمعي،به طور خصوصي يا عمومي است.

 

ماده 19

هر فردي حق آزادي عقيده وبيان دارد و اين حق مستلزم آن است كه كسي از داشتن عقايد خود بييمي نداشته باشد و در كسب و دريافت و انتشار اطلاعات وافكار،به تمام وسايل ممكن بيان و بدون ملاحظات مرزي آزاد باشد

ماده20

1)هر شخصي حق دارد از آزادي تشكيل اجتماعات،مجامع و انجمن هاي مسالمت آميز بهره مند گردد.

2)هيچ كس را نبايد به شركت در هيچ اجتماعي مجبور كرد.

ماده 21

1)هر شخصي  حق دارد كه در اداره امور عمومي كشور خود،مستقيما يا به واسطه نمايندگاني كه آزادانه انتخاب شده باشند،شركت جويند.

2)هر شخصي حق دارد با شرايط برابر به مشاغل عمومي كشور خود دست يابد.

3)اراده ي مردم ،اساس قدرت حكومت است:اين اراده بايد در انتخاباتي سالم ابراز شود كه به طور ادواري

صورت مي پذيرد.انتخابات بايد عمومي،با رعايت مساوات و با راي مخفي يا به طريقه اي مشابه برگزار شود

كه آزادي راي را تامين كند.

ماده 22

هر شخصي به عنوان عضو جامعه حق امنيت اجتماعي دارد و مجاز است به ياري مساعي ملي و همكاري

بين المللي،حقوق اقتصادي،اجتماعي و فرهنگي ضروري براي حفظ حيثيت و كرامت و رشد آزادانه ي شخصيت خود را،با توجه به تشكيلات و منابع هر كشو.ر،به دست آورد.

ماده23)

1)هر شخصي حق دارد كار كند كار خود را آگاهانه برگزيند،شرايط منصفانه و رضايت بخشي براي كار

خواستار باشد ودر برابر بي كاري حمايت شود.

2)همه حق دارند كه بي هيچ تبعيضي،در مقابل كار مساوي،مزد مساوي بگيرند.

3)هر كسي كهئ كار مي كند حق دارد مزد منصفانه و رضايت بخشي دريافت دارد كه زندگي او وخانواده اش

را موافق حيثيت وكرامت انساني تامين كند و در صورت لزوم با ديگر وسايل حمايت جاتماعي كامل شود.

4)هر شخصي حق دارد كه براي دفاع از منافع خود با ديگران اتحاديه تشكيل دهد ويا به اتحاديه هاي موجود بپ1يوندد.

ماده24)

هر شخصي حق استراحت،فراغت و تفريح دارد و به ويژه بايد از محدوديت معقول ساعت كار و مرخصي ها

و تعطيلات ادواري با دريافت حقوق بهره مند شود.

ماده25

1)هر شخصي حق دارد كه از سطح زندگي مناسب براي تامين سلامتي و رفاه خود وخانواده اش،به ويژه از

حيث خوراك،پوشاك،مسكن،مراقبت هاي پزشكي و خدمات اجتماعي ضروري برخوردار شود؛همچنين حق دارد كه در مواقع بي كاري،بيماري،نقض عضو،بيوگي،پيري يا در تمام موارد ديگري كه به عللي مستقل از

اراده ي خويش وسايل امرار معاشش را از دست داده باشد،از تامين اجتماعي بهره مند گردد.

2)مادران و كودكان حق دارند كه از كمك و مراقبت ويژه برخوردار شوند. همه ي كودكان،اعم از آ» كه در

پي ازدواج زاده شده باشند،حق دارند كه از حمايت اجتماعي يكسان بهره مند گردند.

ماده 26)

1)هر شخصي حق دارد كه از آموزش و پرورش بهره مند شود.آموزش و پرورش ،ودست كم آموزش ابتدايي

اجباري است.آموزش فني وحرفه اي بايد همگاني شود و دست يابي به آموزش عالي بايد با تساوي كامل براي

همه امكان پذير باشد تا هر كس بتواند بنا به استعداد خود از آن بهره مند گردد.

2)هدف آموزش و پرورش بايد شكو فايي همه جانبه ي شخصيت انسان و تقويت رعايت حقوق بشر وآزادي هاي اساسي باشد.آموزش و پرورش بايد به گسترش حسن تفاهم،دگرپذيري و دوستي ميان تمام ملتها و تمام

گروههاي نژادي يا ديني و نيز به گسترش فعاليت هاي ملل متحد در راه حفظ صلح ياري رساند.

3)پدر ومادر در انتخاب نوع آموزش براي فرزندان خود،بر ديگران حق تقدم دارند.

ماده27

1)هر شخصي حق دارد آزادانه در زندگي فرهنگي اجتماع سهيم و شريك گردد واز هنرها وبه ويژه از پيشرفت علمي فوايد آن بهره مند گردد.

2)هر كس حق دارد از حمايت منافع معنوي ومادي آثار علمي،ادبي يا هنري خود برخوردار گردد.

ماده28

هر شخصي حق دارد خواستار برقراري نظمي در عرصه ي اجتماعي و بين المللي باشد كه حقوق وآزاذي

هاي ذكر شده در اعلاميه را به تمامي تامين وعملي سازد.

ماده29 

1)هر فردي فقط در برابر آن جامعه اي وظايفي بر عهده دارد كه رشد آزادانه و همه جانبه او را ممكن سازد.

2)هر كس در اعمال حقوق و بهره گيري از آزادي هاي خود فقط تابع محدوديتهايي قانوني است كه صرفا براي شناسايي و مراعات حقوق وآزادي ها ي ديگران و براي رعايت مقتضيات عادلانه ي اخلاقي و نظم

عمومي و رفاه همگاني در جامعه اي دموكراتيك وضع شده اند.

3)اين حقوق و آزادي ها در هيچ موردي نبايد بر خلاف هدف ها و اصول ملل متحد اعمال شوند.

ماده30

هيچ يك از مقررات اعلاميه ي حاضر نبايد چنان تفسير شود كه براي هيچ دولت،جمعيت يا فردي متضمن حقي

باشد كه به موجب آن براي از بين بردن حقوق و آزادي هاي مندرج در اين اعلاميه فعاليتي انجام دهد يا به عملي دست بزند.