در حال حاضر حقوق بشر یکی از مهمترین موضوعات در حقوق بین الملل معاصر است، حساسیت بسیاری نسبت به رعایت آن وجود دارد و اسناد جهانشمول متعددی بر مدون کردن این حقوق کوشیدهاند، در بسیاری از کشورها نهادها و کمیتههایی برای پیگیری این موضوع در نظر گرفته شده و یا حتی وزارتخانهای با عنوان حقوق بشر تاسیس شدهاست. و نهایتا در سازمان ملل نیز تلاشهای مستمر کوفی عنان دبیر کل سابق سازمان ملل متحد منجر به ایجاد شورای حقوق بشر به عنوان یکی از ارکان سازمان ملل متحد گردیدهاست، شورایی که در جایگاهی هم طراز با شورای امنیت این سازمان و اختیارات اجرایی گسترده تری از سلف خود (کمیسیون حقوق بشر) یکی از دو اهرم اصلی اجرای تصمیمات ملل متحد میباشد. رعایت کامل حقوق بشر از نگرانیهای همیشگی سازمانهای جهانی است، لویزا آریور رییس کمیساریار عالی حقوق بشر سازمان ملل در این باره گفته است: «هیچ کشوری در جهان حقوق بشر را بطور کامل رعایت نمیکند.» [
به دور و برمان که نگاه کنیم می بینیم از زمین و هوا گرفته تا رود و دریاچه و جنگل ها همگی در حال نابودی و تخریب هستند .منابعی که امروزه برای ما یک امانت گرانبها هستند، چه بسا فقط خاکستری از آنها برای آیندگان باقی بماند.فاجعهی تخریب محیط زیست مدتهاست که آغاز شده و با سرعتی چشم گیر و نگران کننده به پیش می رود .دراصل پنجاه قانون اساسی ایران آمده است در جمهوری اسلامی ، حفاظت محیط زیست که نسل امروز و نسل های بعد باید در آن حیات اجتماعی رو به رشدی داشته باشند وظیفه عمومی تلقی می گردد ، از این رو فعالیتهای اقتصادی و غیر آن که به آلودگی محیط زیست یا تخریب غیر قابل جبران آن ملازمه پیدا کند ممنوع است ، اما در واقع تخریب محیط زیست نه ممنوع است و نه مضموم و برای کسانی که از این تخریب سود می برند، هیچ محدودیت و مانعی وجود ندارد .در سال جاری بیش از4000هکتار از جنگل های منطقه مریوان و سروآباد طعمهی حریق شدهاند و در بیش تر مناطقی که نیروهای مردمی درصدد جلوگیری از پیشروی آتش سوزی شدهاند توسط افراد ناشناس(!) از فعالیت آنها جلوگیری به عمل آمده است.همان طور که همگی می دانیم بخش اعظمی از صنعت توریسم مریوان بیش تر از آنکه متاثر از وجود بازارچه مرزی و اجناس خارجی باشد مدیون طبیعت زیبا وبکر منطقه می باشد مریوان با این تهدیداتی که پیش رو دارد جایی بهتر از قرار گرفتن در لیست مناطق بیابانی را پیدا نخواهد کرد. این بیابان زایی در مریوان فراتر از حدس و گمان ، خطری است که هم اینک مریوان را درنوردیده و در حال پیش روی است و در این زمینه وظیفه هر انسان دلسوزی است که به عمق فاجعه ای که طبیعت مریوان را تهدید میکند نگاه جدی تر انداخته و به فکر چارهای باشیم. ما دانشجویان دانشگاه پیام نور مریوان سکوت نهاد ها را در این خصوص محکوم می کنیم و خواستاریم که هر چه سریع تر مسئولین و دست اندر کاران منابع طبیعی و محیط زیست و سایر ارگان ها برای جلوگیری از این فاجعه چارهای بیندیشند و از مردم هم تقاضا داریم که چشمان خود را به روی این فاجعه نبسته ، واقعیتها را ببینند و نسبت به نابودی اکوسیستم منطقه بی تفاوت نباشند.
دانشجویان دانشگاه پیام نور مریوان
متن ارسا لی از دانشجویی از دانشگاه پیام نور مریوان